2006/Apr/18

The Arabian night series 1

ตอน วิวาห์อลเวง

ผู้แต่ง: Viky+Bacteria_no_9

เรื่องย่อ : เมื่อองค์ชายจิแกนเทียตัดสินใจบุกไปสามสัมพันธ์รักกับคู่หมั้นสาวแสนสวยเพื่อความรักที่ยั่งยืนของสองเรา หากแต่สิ่งที่เค้าค้นพบมันไม่ใช่อย่างที่คิดไว้นี่สิ!?

Author's note : ห้ามผู้ใดนำไปโพสซ้ำที่บอร์ดหรือเว็บใดๆ โดยไม่ได้รับอนุญาติซะก่อนนะคะ

Warning : Y (แน่นอน ถ้าใครรับไม่ได้กรุณาอย่างอ่าน) เรื่องรักใสๆ (หัวใจแปดดวง) ไม่มีพิษมีภัย แต่แอบ NC-17 ตอนจบนะเค๊อะ



ท้องฟ้าใสบ่งบอกถึงวันที่อากาศโปร่งกำลังสบาย ลมเย็นๆ พัดเข้ามาสู่อุทยานหลวงเป็นระยะๆ ผืนผ้าสีเขียวอนุมานให้คนที่นั่งอยู่บนชุดม้านั่งสีขาวเหลือบทองกลางสนามสบายอกสบายใจอย่างที่สุด

ได้ดื่มชาสูตรดั้งเดิมกับขนมอีกเล็กน้อยอ่านหนังสืออีกซักหน่อย มันช่างเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขเสียจริง จริ๊ง

กรี๊ดดดด.. เสียงสูงแหลมปรี๊ดจากนางข้าหลวงดังแล่นผ่านประสาทหูของสุลต่านฟาร์ ซิต จนสะดุ้งเกือบสำลักชาที่จะยกขึ้นดื่ม

อะอะไรอีกล่ะเนี่ย เขาโอดครวญออกมาทันทีด้วยรู้ว่าไอ้เจ้าตัวที่มันจะทำเรื่องได้ขนาดนี้ต้องไม่มีใครอีกแล้วนอกจาก.

ท่านเจ้าขา!! .แย่แล้วค่ะ! แย่แล้ว~!! หญิงสาวเจ้าของเสียงทำหน้าตาตื่นวิ่งเข้าม

อะไรอีกละ ทีนี้มันไปบุกทลายห้องครัวหรือถล่มฮาเล็มใครเข้าอีก ชายสูงอายุเอ่ยเอื่อยๆ ด้วยความระอา

ไม่ใช่ค่ะ แย่กว่านั้นมากๆๆๆ เลย หล่อนส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว

ทำไม? รึมันไปลอบฆ่าเจ้าเมืองข้างๆ เข้า เขายกชาขึ้นดื่มต่ออีกครั้งอย่างไร้ความสนใจ

โธ่ถัง!! พระองค์หากมันเป็นเช่นนั้น ข้าก็คงไม่ต้องมากลุ้มใจแบบนี้หรอกค่ะ แต่นี่ นางหยุดพูดเว้นจังหวะหายใจ องค์ชายน่ะโอ้~อัลล่าห์ช่วยข้าด้วยเถิด จามินยกมือขึ้นแนบอก

ก็แล้ว ทำไมล่ะ? ชายร่างท้วมเหลือบมองเซ็งๆ ไม่ว่าตอนไหนแม่นมของเจ้านี่ก็ออกอาการมากเสียจริงๆ

องค์ชายเค้า..องค์ชายเค้า...ทิ้ง ทิ้งข้อความเอาไว้ว่า...ว่า องค์ชาย จิแกนเทียเค้าแอบหนีไปเมืองเนราพันตีเพื่อย่องดูหน้า คู่หมั้นของตนแล้วเพคะ!! จามินตะโกนลั่นทำเอาคนตรงหน้าชะงักงัน

ว่ะ.. ว่ายังไงน้าาาา เขาเหงื่อตก ตายแล้ว ตายแน่ๆ เลย ถ้ามันรู้เข้านะว่ารูปที่อยู่ในมือของมันมาตลอดนั้น ไม่ใช่ ไม่ใช่ ผู้ห...โอ้ยยมันต้องถอนหงอกข้าหมดหัวแน่

. . . .

สายเชือกเส้นหนึ่งถูกเขวี้ยงขึ้นไปที่ต้นไม้อย่างเร็วโดยไม่ทันที่ใครสังเกตเห็น มือบางดึงมันอีกครั้งเพื่อความมั่นใจว่าตะขอตรงปลายเชือกนั้นได้เจาะเข้าไปที่ต้นไม้แน่นพอที่จะไม่ทำให้ตนหล่น แอ๊ก ลงมา

เมื่อพร้อมแล้วร่างเพรียวก็ดำเนินการปีนข้ามกำแพงอิฐสูงที่กั้นเป็นเขตแดนพระราชวังไว้
พร้อมกับกระโดดข้ามลอยตัวเข้าไปอย่างว่องไว

หึง่ายจริงๆ เล้ย นี่น่ะเหรอ เวรยามหนาแน่น ไม่ได้แอ้มข้าหร้อก เขาพูดไปเสยผมเสริมความหล่อไปยังไม่ทันเป็นทรงดีนักปลายดาบคมกริบก็จ่อที่ต้นคอด้านหลังทันที
จิแกนเทียยกมือทั้งสองขึ้นอัตโนมัติ ซวยแล้วตู

เข้ามาทางไหน ออกไปทางนั้น เสียงทุ้มเข้มกล่าวขู่แบบเรียบๆ ขึ้นโดยไม่สนว่าผู้บุกรุกตอนนี้จะเป็นใคร

ด่ะ ได้จ๊ะ .ไปเดี๋ยวนี้แหละ ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังหันตัวเตรียมก้าวไปยังเชือกเส้นเดิม สายตาก็พลันจ้องปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อคม ดูมีสง่าไม่น้อยเหมือนลูกผู้รากมากดีที่ไหนสักแห่ง

โธ่! อย่างว่าไม่ใช่ทหารแล้วมายืนทำบ้าอะไรแถวนี้ฟะไม่สนใจ เขาจำต้องอาศัยวิชาย่องเบาหวนกลับออกไปด้านนอกอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้

. . . .

ประตูสีทะมึนที่เปิดกว้างรอให้ผู้มีใบอนุญาตผ่านเข้าไปได้เท่านั้น ยามอารักขายืนเฝ้าขนาบข้างติดกำแพงด้วยความแข็งขันและด้วยรูปร่างสูงใหญ่ราวกับราชสีห์ที่จ้องเขม็งพร้อมตะครุบเหยื่อได้ทุกเมื่อของทั้งคู่นั้นยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก

แต่ถึงกระนั้นเด็กหนุ่มผมสีดำยาวประบ่ารวบรัดเรียบร้อย การแต่งตัวเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วก็ยังคงเดินตรงเข้ามาอย่างไม่รู้สึกหวาดหวั่น วันนี้ถ้าไม่ได้เข้าไปเขาคงนอนไม่หลับแน่

หอกในมือทหารยามเลื่อนลงมากั้นไว้ทันทีเมื่อเห็นแน่ชัดแล้วว่ามีคนมา หากก็พลิกความคาดหมายเพราะคนนั้นๆ กลับมายืนอยู่ตรงหน้าตนแทน

ไม่พูดร่ำทำเพลง ร่างสูงโปร่งก็ล้วงๆ ควักๆ ของบางสิ่งในกระเป๋าผ้าแล้วก็หยิบแท่งทับริมสีแดงสดสลักชื่อยาวเฟื้อยอันเป็นสัญลักษณ์ขององค์ชายทุกเมืองที่ต้องพกติดตัวไว้เสมอ เมื่อทั้งสองเห็นดังนั้นก็พากันลนลานรีบย่อตัวหมอบราบไปกับพื้นด้วยความเกรงกลัว

อื้มมม จิแกนแทนยิ้มอย่างพอใจก่อนจะใช้มือผอมๆ ดึงกระชากคอเสื้อ 1 ใน 2 คนนั้นขึ้นมา ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็บอกมาซะดีๆ เขาป้องปากกระซิบกระซาบที่หูของทหารร่างใหญ่บอกจุดมุ่งหมายของตนพร้อมกับคว้าแผ่นหนังสัตว์และชอล์กถ่านยื่นให้

ชายหนุ่มรับมาขีดๆ เขียนๆ ตามที่องค์ชายหนุ่มต้องการทันใด เมื่อเป็นอันเรียบร้อยเขาก็คว้ามันขึ้นมาดูด้วยความปลื้มอกปลื้มใจยกใหญ่ แล้วก็วิ่งหายไปทิ้งให้ทหารหนุ่มทั้งสองมองตากันปริบๆ

เอ วังเราองค์หญิงกับเขาด้วยเหรอ?

. . . .

ชั้นหนังสือสูงท่วมหัวยาวเรียงรายถูกจัดไว้เป็นหมวดหมู่เพื่อให้ง่ายแก่การค้นหา แม้บางชั้นจะพร่องลงไปบ้างเพราะหนังสือเล่มหนาเล่มบางถูกหยิบออกมาตั้งวางไว้บนโต๊ะไม้

เสียงโวยวายอันเป็นที่คุ้นหูของทุกคนภายในวังก็บังเกิดขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปไม่นานนักระหว่างสุลต่านชาฮาราลและสุลตาน่ารีเรียเซีย

ไม่จริงหรอกนะท่านพี่!! ข้าว่าคนนี้ดีกว่าก็ต้องคนนี้สิ! หญิงสาวเจ้าของเสียงแจ้วๆ ตะโกนลั่นขณะชูรูปภาพให้คู่กรณีดู
เฮอะ!! หน้าตาแค่นี้นะไม่มีทางสู้ว่าที่สะใภ้ของข้าได้หรอกนะ ชายร่างท้วมเอ่ยสวนขึ้นทันควัน

ต๊ายยย!! พูดออกมาได้ยังไง องค์หญิงญามิลล่าน่ะย่อมดีกว่าไอ้เด็กเปรต ไอ้เด็กนรกนั่นอยู่แล้ว ท่านพี่น่ะมีตาหามีแววไม่!! หล่อนพูดกระทบกระเทียบไม่ยอมแพ้ ชาฮาราลก็ดูจะพอกันเขาตรงดิ่งไปหยิบรูปวาดของ คู่หมั้น ลูกชายตนในลิ้นชักขึ้นมาประกาศศักดิ์ดาบ้า

ดูซะ!! ให้เต็มขี้ตา จิแกนเทียของข้าน่ะหน้าตาน่ารักจะตาย ถ้าตอนนั้นข้าไม่ขอหมั้นให้เอาไว้ซะก่อนล่ะก็ ป่านนี้คงจะมีหนุ่มๆ สาวๆ จีบกันให้เป็นแถวแล้ว ไม่เหมือนกับแม่องค์หญิงของเจ้าหรอกที่ไม่มีใครเอา

หนอยแน่ ท่านพี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ใครว่าเค้าไม่มีคนเอา มีย่ะ!! แต่เค้าไม่เอาเองต่างหากเล่า ไม่เหมือนกับใครบางคนหรอก พอเสนอก็รีบตะครุบเข้าใส่กลัวจะไม่ได้ลงมาจากคานทอง! หล่อนแว๊ดบ้างพร้อมทั้งทำมือทำไม้ประกอบ

ว่ายังไง!! ชายสูงอายุใกล้ระเบิดอารมณ์เตรียมก้าวเข้าไปหาจะเอาเรื่อง

ท่านพ่อ ท่านแม่นี่ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะเนี่ย!! เสียงทุ้มดังแทรกขึ้นกลางวงพาให้ใบหน้าของทั้งสองหันควับมาทันที
นาดีน!! ทั้งคู่ต่างวิ่งเข้าไปเกาะแขนเกาะขาลูกชายตนคนละข้าง

นาดีนเชื่อแม่นะลูก ไอ้องค์ชายอะไรนั่นน่ะมันก็ดีแค่หน้าตาเท่านั้นแหละ อย่างอื่นน่ะผอมแห้ง จะมาสู้ญามิลล่าสุดอวบสุดอึ๋มของแม่ได้!! นางกล่าวพร้อมกับชูรูปให้ชายหนุ่มดูโดยที่เจ้าตัวได้แต่ชำเลืองมองอย่างละอาทะเลาะกันเรื่องนี้ได้ทั้งปี

ฮ่าๆ เห็นมั้ย นาดีนมันไม่สนใจยายองค์หญิงเต้าหู้ยี้นั่นหร้อก อย่างลูกมันต้องนี่! จิแกนเทีย ถึงจะผอมแห้งแรงน้อยไปหน่อยแต่รับรองลีลาเผ็ดมันส์ เขายื่นรูปวาดอีกใบให้ร่างสูงดู นาดีนถึงนิ่งอึ้งไปพักนึงก่อนจะหยิบรูปแผ่นนั้นขึ้นมาจ้องใกล้อีกครั้ง นี่มัน!

ท่านพ่อรูปนี้ข้าขอเถอะนะ ไม่ทันต้องรอคำตอบเลยชายชราก็แทบจะประเคนใส่พานให้อยู่แล้ว

และเมื่อเขาขอตัวเพื่อกลับห้อง ชาฮาราลก็หันหน้ามาหาชายาของตนพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้อย่างเป็นต่อ รีเรเซียขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขนานหนักจนแทบกรี๊ดออกมา ไม่จริ๊ง! เป็นไปไม่ได้ ลูกชั้นมีรสนิยมแบบนี้หรอเนี่ย

จิแกนเทียหรืออีกชื่อหนึ่ง องค์ชายจิเทียคารัสแห่งอาณาจักรอาลซาร์ ประเทศเพื่อนบ้านเก่าแก่ของเนราพันตี ความจริงแล้วนั้นชื่อจิแกนเทียนี้หาได้เป็นชื่อที่แท้จริงของเขาไม่ มันเป็นเพียงนามที่เกิดจากความมักง่ายของเจ้าตัวเองที่คิดว่าของเก่ามันยาวไปจึงย่อซะง่ายๆ แต่ให้มีความหมายเดียวกัน

ส่วนชื่อเสียงของเขานั้นไม่ต้องพูดถึง ได้เป็นเลื่องลือกันมากที่สุดในบรรดาเจ้าชายทั้งหลาย ทั้งทางด้านกริยามารยา การเข้าสังคมล้วนไร้สมบัติผู้ดี ยิ่งรวมกับนิสัยอันสุดห่ามที่ดูเหมือนว่าจะเป็นกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำกายไปเสียแล้วยิ่งทำให้สายตาของคนอื่นที่มองจากภายนอกแล้วเลวสนิทจึงไม่น่าแปลกเลยซักนิดที่องค์สุลตาน่ารีเรเซียจะไม่ชอบเขาเอามากๆ ทว่าเจ้าตัวเองก็ไม่ได้ให้สนใจคนรอบข้างเลยสักนิด ก็เป็นอย่างนี่ใครจะทำไม!!

ดวงจันทร์กลมโตทอแสงสว่างตกกระทบยังสระน้ำในพระราชวังหลวงส่วนในดูระยิบระยับราวกับดวงดาวบนฟากฟ้าที่ต่างก็เปล่งระกายอวดความงามของตน

วันนี้แล้วสินะ หึๆ คู่หมั้นที่น่ารักของข้า เด็กหนุ่มเดินทอดน่องอย่างสบายอกสบายใจพร้อมกับฮัมเพลงไปเรื่อยๆ ขณะก้าวเดินฉับๆไม่รู้สึกรู้สาหรือเกรงกลัวอะไรเลยซักนิด แม้ว่าตนจะแอบย่องเข้ามาในที่แห่งนี้หรือเรียกอีกอย่างนึงก็คือขโมยนั่นเอง

ต้นไม้ใหญ่สั่นไหวตามแรงที่กดลงของร่างเพรียว การกระโดดก้าวย่างแต่ละก้าวล้วนแต่ชำนาญเกินกว่าจะหาองค์ชายคนไหนเทียบเคียงได้ นอกจากจะทำแบบนี้อยู่เป็นประจำเท่านั้น

สำเร็จจิแกนเทียกระโดดลงบนพื้นห้องที่ปูราดด้วยพรมเนื้อดีอย่างงดงาม ดูท่าเขาจะเลือกวันได้ดีทีเดียวเพราะถึงแม้ว่าเจ้าของห้องจะเปิดหน้าต่างบานใหญ่ไว้รอ หากแต่ถ้ามันเป็นคืนเดือนมืดเขาก็คงจะสะดุดโน้นชนนี่ตายไปก่อนแหงๆ

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดพร้อมลุยเต็มที่ก่อนจะค่อยๆ ย่างกายไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ซึ่งมีม่านหนาหลากสีกั้นไว้ทั้ง 4 มุม จนผืนผ้าผืนสุดท้ายกำลังจะถูกเลิ่กออก พร้อมนะจ๊ะเจ้าหญิงที่น่ารักของข้า

มือเรียวยื่นเข้าจะตวัดสิ่งกีดขวางทางรักออกแต่จู่ๆ เงาทะมึนสีดำก็กระชากคว้าข้อมือเด็กหนุ่มไว้ซะก่อนพร้อมกับเร่งไฟตะเกียงที่ริบหรี่ให้สว่างจ้าขึ้นเพื่อดูหน้าผู้บุรุกยามค่ำคืน

เจ้านี่เจ้ามีธุระอะไรอีกล่ะ น้ำเสียงเข้มเอ่ยถามเรียบๆ ราวกับไม่รู้สึกงงงันหรือตกใจเลยสักนิด แต่เป็นอง์ชายต่างเมืองเสียอีกที่ถึงกับตะลึงงันจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ทำไมไม่ใช่ล่ะ!!

เอ่อ เอ่อ คือ..คือข้าเข้าห้องผิด ไม่ใช่! ข้า.. ข้า เขาละล่ำละลักไม่นึกว่าเหตุการณ์จะกลับตละปัดไปเป็นแบบนี้จึงคิดตัดบทเอาง่ายๆ งั้น.. ลาล่ะ ข้าไม่รบกวนการนอนของท่านแล้ว

จิแกนเทียสะบัดหลุดจากการเกาะกุมเตรียมวิ่งออกไปให้เร็วที่สุดทว่าอ้อมแขนใหญ่ตวัดกอดเอวไว้เสียก่อนพลันเหวี่ยงให้ร่างนั้นผลาล้มลงกับเตียงชายหนุ่มตามขึ้นทาบทับ

จมูกโด่งได้รูปก็ซุกไซ้หลังใบหูเบาๆ พลางกระซิบแผ่ว เดี๋ยวสิ ไหนๆ ก็มาแล้วจะกลับไปมือเปล่าเลยเหรอ ดวงตาสีดำเบิ่งโต อ้าปากค้าง นัยว่าจะมาทำเขาแต่ไหงดันถูกเขาทำเหรอเนี่ย!!

ปฏิกิริยาต่อต้านทางกายถูกปลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาทั้งดิ้นทั้งถีบพยายามแหกปากร้องขอความช่วยเหลือและก่อนที่เสียงจะเล็ดลอดออกไปริมฝีปากอุ่นก็เข้าแนบประกบ ลิ้นนุ่มสอดแทรกควานหาความหวานล้ำลึกอยู่นานกว่าจะยอมปล่อยให้เป็นอิสระ

ถึงกระนั้นคนที่ถูกกระทำก็แทบจะหมดแรงนอนหอบอยู่นิ่งๆ บังเกิดบางอย่างอารมณ์ที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต แต่แล้วก็ต้องขนลุกซู่อีกครั้งเมื่อเจ้าของใบหน้าคมเข้มเริ่มลุกลานมากกว่าเดิม

กระดุมติดคอเม็ดแรกถูกปลดออกก่อนจะสัมผัสถึงความร้อนฝ่าวที่ลำคอนวล ไล้ลงเรื่อยๆ ไปตามแนวไหล่ ร่างสูงเลื่อนตัวขึ้นมาจูบริมฝีปากบางขณะที่มือเริ่มขยับลงต่ำไปยังสะโพก

เด็กหนุ่มเสียวท้องแปล๊บรู้สึกกดดันอย่างหนัก จะร้องก็ร้องไม่ออกมัวแต่ตกใจ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีใครกล้ามาทำกับเขาอย่างนี้ ไม่ไหวแล้ว สมองมึนตื้อไปหมด สติเริ่มไม่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นลมดีกว่า

. . . .

เสียงฝีเท้าที่ดูจะรีบเร่งเอาการ ใกล้เข้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องๆ หนึ่ง เขาผลักบานไม้และสาวเท้าไปหาบุคคลที่กำลังก้มหน้านั่งทำงานในนั้นด้วยความสงบไม่รู้ร้อนรู้หนาว

นาดีน!!! ร่างสูงโปร่งฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างจังก่อนที่เจ้าของนามค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอาของตน

มีอะไรงั้นเหรอ? เขาเอ่ยถามคนตรงหน้า ทุกทีทาเทียไม่เคยโผล่เข้ามายุ่งในเวลาแบบนี้เลย ฉะนั้นมันก็น่าแปลกใจยิ่งนัก

นาดีนเจ้า!! อุปราชหนุ่มจ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลนั่นราวกับจะหยั่งความรู้สึกก่อนจะป้องปากกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง

ก็เมื่อเช้านี้นั้นเขาดันเห็นของดีเข้าซะแล้ว กะจะเข้าไปปลุกซักหน่อย แต่ว่าสายตาดันไปเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาแฉล้ม เสื้อผ้ายับยู่ยี่แถมเปิดไหล่โชว์ผิวเนียน นอนสลบไสลอยู่บนเตียงขอหลานชายตนทำเอาค้างเติ้งไปนานกว่าจะปรับสติทัน

ร่างสูงตาโตลุกพรวดขึ้นสวนทันทีที่ได้ยิน ไม่ใช่นะ!! ขะข้าแค่ นิ้วเรียวพลันชี้ยื่นเข้ามาสัมผัสริมฝีปากบางไว้เสียก่อน
หยุดคำโป้ปดของเจ้าซะ ไม่เป็นไรหรอก ของอย่างนี้ข้าไม่ถือสาอยู่แล้ว จบประโยคทาเทียก็กระหยิ่มยิ้มย่องที่แซวสำเร็จหันตัวเดินจากไป ทว่ามือแกร่งกลับรีบคว้าตัวไว้ ขณะอีกข้างก็หยิบรูปวาดที่ได้มาจากเสด็จพ่อแปะไว้ที่หน้าของอุปราชหนุ่มเต็มๆ

ฮ้า? นี่ใคร? เอ๊ะเดี๋ยวๆ นี่มันเด็กในห้องเจ้านี่

ก็ใช่น่ะสิองค์ชายจิแกนเทียคู่หมั้นข้าเอง ร่างโปร่งเบิกตาโต งั้นรึ!! อื้มงั้นข้าไม่ขอยุ่งด้วยก็แล้วกัน เขาทำท่าจะเดินออกไปอีกรอบแต่แล้วก็ออกหันหน้ากลับมา

นาดีน ทำไม..คู่หมั้นเจ้าทนไม่ไหวขนาดต้องมาลักหลับเจ้าถึงห้องเชียวเหรอ ? ใบหน้านวลยักคิ้วเจ้าเล่ห์

ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คิดว่าเค้าคงจะไม่ได้มาด้วยเรื่องที่ท่านกำลังพูดถึงหรอก ชายหนุ่มตอบเรียบๆ เมื่อคืนนี้เหมือนกับไม่ใช่ตัวเองยังไงไม่รู้

กลิ่นกายหอมกรุ่นกับริมฝีปากอ่อนนุ่มนั้นช่างรัญจวนใจเสียเหลือเกิน บ้าน่า!! จะมาคิดอะไรกับไอ้เด็กเปรตนี่น่ะนะ!!! แต่ถ้าเจ้านั่นมันไม่เป็นลมล้มพับไปเสียก่อนคงได้ต่อยาวเป็นแน่

และในขณะที่เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ทาเทียก็กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ไม่ได้มาด้วยเรื่องแบบนั้นแล้วมันจะมีอะไรได้อีกฟ่ะ

กลางห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ ม่านกำมะหยี่สีแดงเพลิงเดินด้วยดิ้นทองปลิวไสวตามแรงลม กองกระดาษรายงาน 2-3 ตั้งวางอยู่ทางซ้ายมือชองสุลต่านชาฮาราลที่กำลังวุ่นสุมหัวมาแต่เช้า

ทหารรักษาการหน้าห้องรับแผ่นหนังที่ม้วนมาอย่างดีจากคนเดินสารต่างเมืองก่อนจะหันมาทำความเคารพ ขอประทานอภัย มีสารด่วนจากเมืองอาลซาร์ ชาฮาราลได้ยินดังนั้นก็ถึงหูผึ่ง

ไหน รีบๆ เอามาซิ เขารับสารมากำลังจะเปิดอ่านหากแต่ก็มีมือของอีกผู้หนึ่งฉกไปได้เสียก่อน และตามมาติดๆ ด้วยเสียงกรี๊ดดังสนั่นลั่นเมือง ร่างบางหันหน้ากลับมายังสามีทันที

มันมาแล้วท่านพี่! มันมาแล้ว!! หล่อนวิ่งโวยวายออกจ